Zo fit als een hoentje!

Buiten is het koud en nat. Ik kom zojuist binnen na een pittige intervaltraining over de Maasboulevard en kan alleen nog maar denken aan comfort food in plaats van fit food. En nu wil het geval dat ik daarvoor mijn vaste adresjes heb. Dus in een mum van tijd ben ik gedoucht en zit ik in de regen op de fiets naar de zaak waar ik mijn hartverwarmende maaltijd kan scoren: burgers and fries!

Ja, ik weet het, ik predik juist ‘the healthy living’ vol gezond eten en genoeg bewegen. Maar ook in zo’n leven is er af en toe ruimte voor patat, nacho’s en (in mijn geval) vega burgers. Oh yes!

Eenmaal binnen zit ik me al gauw tegoed te doen aan al het lekkers als er een vader met zijn dochter binnenkomt. De man schat ik rond de 70-75 jaar en de mensen om ons heen kijken op, want zo’n keurige oudere heer in een zaak waar ze streetfood serveren is nu eenmaal niet zo gebruikelijk.

De goedlachse gastvrouw van de zaak – die zo’n Rotterdamse tongval heeft dat je er écht niet meer omheen kunt – begroet de nieuwe gasten met haar warme lach en wijst ze een tafel. Er is nog maar één tafel beschikbaar: zo’n hoge met barkrukken. Heel hip maar niet praktisch, dus ik aarzel geen moment en bied de meneer direct aan te wisselen van plek.

“Nee meid, ben je gek?! Ik ben hartstikke fit, joh. Hoe oud denk je dat ik ben? Ik ben 85! En nog zo fit als een hoentje. Ik beweeg veel en ben elke dag buiten. Ik ga dus makkelijk op die kruk zitten. En ik heb gewoon zin in patat!” Even later zit hij te smullen, terwijl hij tegen zijn dochter zegt dat de muziek hier wel een beetje hard staat.

Ik ben de koude natte training gauw vergeten en het is niet alleen het eten dat vandaag mijn hart verwarmt. Ik hoop dat ik ook nog op mijn 85ste patat ga eten bij een streetfoodzaak. Dat ik dan ook nog aan een hoge tafel aanschuif. En dat ik tegen alle jonkies kan vertellen dat ik nog zo fit ben als een hoentje. O Rotterdam, wat wonen hier toch heerlijke mensen!

Deze column verscheen in Gers! Magazine #17

De beste milkshake van Rotterdam

Potverdikkie wat is 2017 een geweldig sportjaar! Nu denk je misschien “hoe kun je dat nou weten, we zijn nog maar net begonnen”, maar met de sportevenementen die dit jaar in de stad plaats gaan vinden kan het bijna niet mis gaan. Zal ik even wat opsommen? Naast de Rotterdamse ‘klassiekers’ zoals het ABN AMRO World Tennis Tournament, de NN Marathon Rotterdam en het CHIO kunnen we dit jaar een paar fenomenale sportevents tegemoet zien.

Ik zit straks met samengeknepen billen op de tribune bij het WK Shorttrack Ahoy, krijg al kriebels en zweethandjes bij het idee aan het WK Triatlon dwars door de stad en verheug me op de meesterlijke moves van de dames die aan het EK Vrouwenvoetbal meedoen tot en met de kwartfinales in ons eigen Sparta Stadion. We zijn misschien nog maar net begonnen, maar dit jaar is nu al fantastisch! Topsport pur sang, daar gaat elk sporthart toch sneller van kloppen?

Maar er is er nog zo’n groots sportevent in onze stad. Ahoy maakt zich op voor de Premier League Darts. Ja echt, staat op alle sportkalenders.

Ik ga even héél eerlijk zijn: ik vind darten geen sport. There, I said it!

Al helemaal niet sinds ik las dat ons aller Barney nu niet meer twee milkshakes per dag drinkt, maar dat aantal terug geschroefd heeft naar slechts één. Want ja – en ik quote een landelijke krant – ‘hij heeft nu echt veel meer oog voor zijn gezondheid’. Logisch, want als topsporter moet je goed naar je lichaam luisteren. Van Barneveld vindt het naar eigen zeggen ‘erg deprimerend om zo voorzichtig te zijn’. Tsja, keihard trainen en supergezond eten. Ik begrijp het wel, twee milkshakes kan dan gewoon niet meer!

Begrijp me niet verkeerd, ik vind darten heus een leuk spelletje. En ik ben vooral blij dat er héél veel mensen zijn die het een fantastisch spel vinden en straks Ahoy laten stomen! Want – of ik er nu van houd of niet – zo’n event verdient dat. Rotterdam verdient dat! Als ik er maar niet tussen hoef te zitten… Kan ik in de tussentijd mooi vast op onderzoek uit waar je de beste milkshake van Rotterdam kunt halen.

Deze column verscheen in Gers! Magazine #16

Op naar de piepers!

“Zo, wat eten jullie vanavond?” Het lunchgesprek op kantoor wordt op gang gebracht door een van de collega’s die ondertussen een hap neemt van zijn bruine bammetje kaas. Gehaktballen, stamppotten en vlaflippen vliegen over tafel. Ik volg het gesprek en mijn gedachten dwalen af.

Ze dwalen af naar mijn favoriete eethuisjes; de Vietnamees op de Meent waar ik de lekkerste vissoep eet, de Chinees op de Kruiskade met de heerlijkste dumplings, de Chinees in de Pannekoekstraat waar ze – het is vast geen toeval – de beste Chinese pannenkoek serveren. De Surinamer in de Witte de Withstraat waar we ook op een nachtelijk tijdstip terecht kunnen, de Turk achter het Centraal Station… Mijn gedachten draaien door en door.

Terwijl ik nog iemand wat hoor mompelen over rookworst en aardappelen, hoor ik naast me: “En jij dan, Madelon?” Na mijn multiculti-culinaire gedachtenspinsels is mijn keuze nog niet gemaakt. Ik weet wat er komt als ik ga antwoorden dus ik twijfel nog even, maar kies er dan toch voor om mijn gedachte te delen: “Euhm, ik denk dat ik Hu Tieu ga eten, Vietnamese vissoep.”

En ja hoor, daar is ‘ie: “Zie je wel, jij eet altijd zo gek! Dat is zeker heel gezond of zo?” Het is zo’n vraag waarop geen antwoord wordt verwacht. De ‘oude garde’ start een gesprek over eten waarin vooral de vraag centraal staat wat er toch mis is met het traditionele prakkie.

Begrijp me niet verkeerd, er is helemaal niets mis met de Hollandse pot. Een stamppotje op zijn tijd kan ik ook waarderen. Maar eten is voor mij een hobby. Ik vind het heerlijk alle verschillende keukens te proeven zonder daarvoor op reis te gaan. Om internationaal te eten in mijn eigen stad. Om elke keer weer een nieuwe cultuur te proeven, onbekende smaken te ontdekken en bijzondere eetervaringen op te doen.

De gedachte aan de dampende kom Hu Tieu maakt dat ik de taken op mijn to-do-list als een malle kan afstrepen. Hupsa, klaar! Watertandend en met een lach op mijn gezicht loop ik door het kantoor. “Zo, op naar de piepers, hè jongens?! Eet smakelijk allemaal en tot morgen!”

Deze column verscheen in Gers! Magazine #15

Wat zijn jouw sportieve doelen?

Het jaar is nog maar net begonnen en dat betekent altijd even wat meer rust, wat meer tijd om na te denken. Ik denk in zo’n periode ook altijd na over mijn eigen sportieve doelen voor het aankomende jaar. Niet alleen omdat ik het leuk vind om erover na te denken, maar ook omdat het mij helpt mijn trainingen vorm te geven én – niet onbelangrijk – het motiveert me. Dus wat staat er voor mij op de planning dit jaar? En waar ik ook benieuwd naar ben: wat zijn jouw sportieve doelen?

Hoewel er bij mij altijd nog genoeg tussendoor piept en ineens in de agenda verschijnt, staat een aantal sport events al helemaal vast. Ik deel ze met je!

Februari: CrossFit Njoya finale
Oh boy, begin december deed ik samen met Wildheart buddy Stefan mee aan de Njoya League in Veldhoven. Mijn eerste wedstrijd buiten onze eigen box… Drie WODs in één middag en voor de eerste WOD stond ik met de bibbers in mijn benen klaar. Maar toen de eerste spanning er eenmaal af was ging het best goed! Ik genoot er ook enorm van. En ontzettend leuke bijkomstigheid (waar we stiekem natuurlijk ook wel voor gingen 😉 we zijn door naar de finale! Dus op 5 februari mag ik weer samen met Stefan aan de bak om ons beste CrossFit beentje voor te zetten tijdens de finale in Amsterdam. Wish me luck!

Maart: CrossFit Open
Weet je nog vorig jaar? Toen deed ik voor het eerst mee aan de CrossFit Open. Vijf weken lang en elke week was het weer een verrassing wat we moesten gaan doen. Duizenden CrossFitters over de hele wereld deden mee. En bij ons in de box? Was het elke week weer een groot feest. Work hard, play hard, dat motto past de Wildhearts als een strakke sport tight! Dus ja, wat doe je als het ergens heel erg naar je zin hebt gehad? Precies! Nog een keer meedoen!

April: Hardlopen in The Big Apple
In april komt er ongetwijfeld een leuk loopje voorbij, dat is altijd zo’n leuke loopmaand. Natuurlijk is het de maand van de marathon van Rotterdam, maar die monsterafstanden laat ik tegenwoordig even voor wat het is. Welk event het precies wordt in april weet ik nog niet, maar wat ik wel weet is dat ik een hele week in New York ga doorbrengen! Ja het is vakantie, maar mijn loopschoenen gaan mee en ik ga – hoe dan ook – een rondje (of twee) door New York rennen. Count on it!

Juni: 10km trail Mont Blanc
In juni staat er ook al wat op de planning qua hardlopen. Dan ga ik samen met mede avonturiers en outdoor lovers Joanne en Tjeerd namelijk een 10 km trail lopen op de Mont Blanc. Hoe vet?! Ik weet nog niet helemaal wat me staat te wachten, maar één ding weet ik wel: ik kijk nu al uit naar de heldere berglucht en prachtige vergezichten. Natuurlijk houd ik je op de hoogte, can’t wait!

Juli: 010 City Swim
Het is niet alleen CrossFit en hardlopen wat de klok slaat, rond de zomer beginnen de temperaturen zelfs voor een chloor junkie aangenaam te worden om ook af en toe het buitenwater in te plonzen. En wat wil het geval? Er is dit jaar een buitenzwem-event in mijn eigen voortuin. Dat kan ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan! En dus ben ik niet alleen ambassadeur geworden voor de 010 City Swim, maar doe ik er zelf ook aan mee! Terwijl ik 1,5 kilometer door de Stadsdriehoek zwem, kunnen mijn toeschouwers vanaf ons balkon toekijken. Hoe gaaf is dat?! Oh trouwens: de inschrijving is geopend! (just saying… ;-))

September: WK triatlon Rotterdam
Tijdens de zomermaanden zal ik al flink in training zijn, want in september staat me toch wel iets heel bijzonders te wachten: het WK triatlon in Rotterdam! Je weet misschien nog wel dat ik vorig jaar al in Rotterdam meedeed aan de Olympische afstand? Ik heb daar intens van genoten en heel veel plezier aan beleefd. Maar het mooiste kwam achteraf: ik heb me met mijn tijd en ranking dus geplaatst voor het WK triatlon in mijn agegroup. Spannend! In september mag ik dus nog een keer door mijn eigen stad zwemmen, fietsen en lopen en ook nog eens op een heel groot event. September lijkt misschien nog ver weg, maar ergens in mijn hoofd zit die triatlon als vast motivatiemiddeltje. Dus mocht je me de komende maanden ergens voorbij zien zwemmen, fietsen of lopen, dan weet je waar ik naartoe werk. Ik heb er zin in!

Jouw doelen?
Als alles goed gaat staat mij dus een bijzonder veelzijdig sportjaar te wachten. Ik sta al te trappelen en de eerste trainingen van 2017 zijn ook al in the pocket. Het mooie vind ik dat ieder zijn of haar eigen doelen nastreeft. En geen enkel doel is belangrijker dan het andere. Dus of je nou een marathon wilt lopen of voor je eerste 3 kilometer traint, een wandeltocht op de planning hebt of een ironman, 100 kilo wilt squatten of überhaupt wilt proberen twee keer per week sporten vol te houden: jouw doelen zijn net zo belangrijk als de mijne en die van iemand anders. En ik kan je één simpel advies geven: ga ervoor en geniet ervan!

Liefs!
Madelon

Waarom ik graag samen sport

Sporten; het is mijn uitlaatklep, mijn quality time en ontstress moment tegelijk. En ja, ik vind het heerlijk om ’s morgens – als de wereld nog slaapt – op pad te gaan met mijn hardloopschoenen en die wereld in mijn eentje te verkennen. En hoe fijn ik dat ook vind, toch val ik ook altijd terug op mijn fit friends. Omdat samen sporten eigenlijk het aller- allerleukste is. Here’s why!

Leren
Je bent nooit uitgeleerd! Leren is misschien wel een van de mooiste dingen van sport. Nieuwe dingen leren, bewegingen verfijnen en elkaar helpen. En het mooie is, je kunt van iedereen op elk niveau wat leren. Door met elkaar te praten, belevingen te delen, naar elkaar te kijken en elkaar te corrigeren. Ik vind dat prachtig, want daardoor ontwikkel je je niet alleen als sporter, maar ook als mens. Oef, dit klinkt allemaal wel wat serieus hè? Maar het is wel zo! Daarom ga ik ook graag lopen met andere hardlopers, vind ik het te gek om samen met een buddy een weightlifting training of WOD te doen en probeer ik samen met mijn favo fit friends nieuwe sporten uit. Want je bent toch nooit te oud om te leren?


Motiveren

Kijk, de meeste mensen denken dat ik lachend mijn bed uit spring als de wekker nog voor 6.00 uur gaat voor mijn hardlooprondje of zwemtraining. Om dat beeld van mezelf te bestendigen kan ik natuurlijk zeggen dat dit ook altijd zo is. But hey, we’re all human! Mijn warme en fluffy bed ligt heus heel erg lekker als ik me nog eens om zou draaien. In de donkere en koude dagen vind ik het dus óók moeilijk om mijn bed uit te komen, net als jij! Dus is het een supergoede motivatie als ik weet dat Joanne buiten op me staat te wachten om samen naar het zwembad te fietsen. En ken je dat gevoel dat je er tijdens je training even he-le-maal doorheen zit? Hoe fijn als iemand er is om je op te peppen?! Ik kan me nog wel wat trainingen herinneren waarin Nienke en ik elkaar er bijna letterlijk doorheen sleepten in onze weg naar de New York marathon. Maar ook mijn CrossFit buddies die me aanmoedigen als ik denk dat ik dat gewicht écht niet meer op kan pakken of helemaal naar de blubber ben. Dat soort momenten zijn voor mij echt priceless!

Lachen
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, toch?! Voor mij geldt dat zeker voor mijn trainingen, want plezier hebben in het sporten is voor mij een van de belangrijkste onderdelen. Als je doet wat je leuk vindt is het heel gemakkelijk vol te houden! Dat begint natuurlijk met sporten kiezen die je leuk vindt, maar dat zit voor mij ook echt in de mensen om me heen. Work hard play hard, zo werkt het voor mij echt. Keihard werken en ook afzien (yes, we love it!) maar ook blijven spelen en tijd maken voor fun. Dus dat grapje als ik er helemaal doorheen zit, het maken van die afschuwelijke en bezwete post workout selfie of het lachen om onze eigen wallen als we om 6:45 het zwembad binnen stappen. We’re in this together and we’re in this for fun!

Dit is eigenlijk een ode aan al mijn fit friends. Want hoe graag ik ook alleen sport, zonder hen zou ik minder leren, minder gemotiveerd worden en minder lachen. THANK YOU!

Met wie sport jij graag samen?

Leuker kunnen we het niet maken

‘Dagelijks 30 minuten bewegen verlaagt de kans op hart- en vaatziekten met 69 procent’, kopt het krantenbericht. Poeh, dat is meer dan twee-derde! Hoewel mijn hartje hier letterlijk en figuurlijk sneller van gaat kloppen, snap ik dat de meeste lezers ter plekke in slaap kukelen.

Ik vraag me altijd af hoe we het voor elkaar krijgen om deze berichten zo dodelijk (pun intended) saai te maken. Wie toch achter zijn of haar pc’tje zit te redigeren totdat de duffigheid eraf druipt. Er staat nog net niet: ‘Je moet iets heel naars doen en dan leef je langer.’

Weet je wat ik mis? De FUN! Want geloof me, voor iedereen is er iets leuks te doen. Of je nu elke dag naar de trein wandelt, op je fiets over de paden sjeest, een hink-stap-sprongspelletje de trap op doet, tegen een balletje trapt of graag de salsa danst; er is zó veel te doen!

Bewegen is zoveel meer. En in Rotterdam kan het ook nog eens zo makkelijk. Je kunt het vernieuwde skatepark uitproberen, sup’en op de Rotte, flaneren over de Maasboulevard en op rolschaatsen door de binnenstad. We kunnen straks misschien zelfs – als de rechter in het hoger beroep een verstandiger besluit neemt, want tsja ‘God behoede ons dat we te veel herrie maken in het centrum van deze wereldstad’ – surfen op de Steigersgracht tussen de Hoogstraat en Blaak. Over fun gesproken!

Nee, bewegen wordt vooral weggezet als ‘een moetje’. Slimme marketeers kunnen die dertig minuten bewegen per dag blijkbaar niet zo hip en sexy maken als een burger van de grote M of het drinken van een gele rakker. Terwijl de boodschap eigenlijk zo simpel is: doe iets wat je leuk vindt, dan heb je gegarandeerd elke dag een half uur plezier. Geloof me, de tijd die je bezig bent om een burger in je bakkes te duwen is vele malen korter; dat geeft je een pleziertje van hooguit een minuutje of vijf. En daarna vooral oprispingen.

Nee, er is niks mis met een burger of biertje op zijn tijd. En er is al helemaal niks mis met jou als je daarbij ook nog dagelijks beweegt. Als je iets doet wat je leuk vindt. Daar plezier aan beleeft. En er nog gezond en gelukkig van wordt ook. Gratis bijkomstigheid!

Wel is er wat mis met de marketing. Alsof bewegen net zoiets is als belastingaangifte doen. Ik zie de nieuwe campagne al voor me: ‘Bewegen. Leuker kunnen we het niet maken.’

Geen medaille? Straf kun je krijgen!

De Olympische Spelen meemaken… Als sporter is dit een van de meest bijzondere dingen die je in je sportleven meemaakt. En ja, ook als je niet naar verwachting presteert, onder de maat ergens blijft steken, of die finale of podiumplaats misloopt. Zelfs dan kijkt elke sporter met bijzondere gevoelens terug op de Spelen. Want je was er bij en je maakte het mee!

Lees meer

Nog maar een klein stukkie

Terwijl mijn computer een zachte ping laat horen, open ik gedachteloos mijn mail. ‘Extra nieuwsbrief over uniek triatlon event in Rotterdam’ is de kop boven de eerste tekst. Dahááág gedachteloosheid, ik ben ineens vol aandacht!

Ik lees verder… ‘Het evenement biedt een unieke kans om te racen op het WK-parcours van 2017 in de binnenstad van Rotterdam.’ De binnenstad van Rotterdam?! Terwijl mijn hartslag omhoog schiet, zie ik in gedachten zwemmers de Rijnhaven induiken, fietsers over de brug en door het Scheepvaartkwartier sjezen, en lopers met verbeten gezichten de laatste kilometers afleggen door de Veerhaven, terwijl de imposante gebouwen op de Kop van Zuid en het idyllische jachthaventje op de achtergrond de échte Rotterdamse sfeer meegeven. Joelend publiek aan de kant natuurlijk, want zo zijn we in Rotterdam: nog maar een klein stukkie! Je hebt Zuid al overleefd, joh, dus deze laatste kilometers zijn een eitje! Een marathon, da’s pas ver!

‘Jong en oud, atletisch en te zwaar, ervaren en rookie, ze zijn er allemaal bij’

Mijn vinger zweeft boven de inschrijfbutton. Zwemmen, fietsen, lopen… Alsof één sport tegelijk nog niet genoeg is, doe je er bij de triatlon drie. Drie! Toch blijf ik met mijn vinger hangen boven de knop. De adrenaline giert al door mijn lijf, terwijl ik aan sportevenementen denk zoals wij die alleen hebben in Rotterdam. Ik denk aan de skyline met de sporters op de voorgrond. Jong en oud, atletisch en te zwaar, ervaren en rookie, ze zijn er allemaal bij. Ik zie het plaatje haarscherp voor me en voel me ineens overmoedig.

Klik! Ik vul zo snel mogelijk – en vooral nog voordat ik me weer kan bedenken – het inschrijfformulier in. Verzenden!

Volgende maand is het zo ver. Dan zwem, fiets en loop ik door de stad. Door de Rijnhaven, het Scheepvaartkwartier en de Veerhaven. Samen met beginners, ervaren triatleten, paratriatleten en estafettedeelnemers; eigenlijk met iedereen die dit unieke sportevenement van het dichtstbij wil meemaken.

Is zwemmen, fietsen en lopen jou toch echt een (Van Brienenoord)brug te ver? Kom dan lekker aan de kant staan in het weekend van 23 en 24 juli. Want er moet toch iemand tegen ons roepen dat het écht nog maar een klein stukkie is?

Niks gevaarlijks aan

Ik loop als de stad slaapt. Ik ren door de donkere straten, over de bruggen, langs het water. Mijn ultieme gevoel van vrijheid. Geen gedoe. Gewoon de stad en ik en verder niks. Niemand.

Veel mensen verklaren me voor gek. Niet alleen omdat ik voor dag en dauw naast mijn bed sta, maar vooral omdat ik in mijn uppie door de donkere straten ren, bij voorkeur in de winter. Gevaarlijk! Weet ik wel wat ik doe?

Ik kom zelden andere lopers tegen. Ik kies veilige routes en stuit doorgaans alleen op mensen die naar hun werk gaan. Schippers die al uitgevaren zijn. Dronken studenten die ik vrolijk een goedemorgen toeroep. Ze rennen soms een stukje mee, maar houden dat nog geen 100 meter vol. Niks gevaarlijks aan.

Dus stap ik om 5:15 sharp weer eens naar buiten voor een van mijn vaste rondjes. Ik ren over de Erasmusbrug en sla af richting de Koningshaven. Terwijl ik naar de Koninginnebrug loop, zie ik een man op een fiets. Capuchon beetje over zijn hoofd getrokken. Hij houdt in als ik langsloop, gaat langzamer fietsen. Ik ben direct alert en mijn hartslag schiet omhoog. Ik zet een heel klein beetje aan. Maar hij komt naast me rijden. Het flitst door mijn hoofd dat al die mensen die me ooit waarschuwden, zeggen: “Zie je wel?! Dat krijg je er nou van, als je alleen en in het donker door de grote boze stad rent.”

‘Dat krijg je er nou van, als je alleen en in het donker door de grote boze stad rent’

Ondertussen draait mijn brein op volle toeren. Wat te doen? Kan iemand me zien hier? Horen? Terwijl ik alle scenario’s bedenk hoor ik ineens: “Goedemorgen, hoever loopt u?” Ik stamel wat: “Moguh. Euhm, vandaag een rondje van 7 kilometer.” Vervolgens vertelt deze onbekende fietser dat het zo gezond is om ’s morgens vroeg te sporten. Dat je dan vol energie aan je dag kunt beginnen. En dat hij zelf ook weleens ’s morgens vroeg loopt. Inmiddels begin ik al aan mijn klimmetje de Willemsbrug op en slaat hij af naar het Noordereiland. “Nou dàhàààg, fijne dag mevrouw. En houd vol zo!”

Eenmaal thuis trek ik mijn natte hardloopkloffie uit en stap ik onder de warme douche. Nog een beetje beduusd, maar vol energie. Zie je wel, niks gevaarlijks aan. Mijn dag had niet beter kunnen beginnen.

Rotterdam Sportstad

Aan het einde van het jaar maken we altijd overal lijstjes voor, de verkiezingen vliegen om je oren. Wie was de beste ondernemer? Wie serveerde de beste burger? En zelfs, wat was de beste stad van dit jaar? Nu kun je als Gers! Magazine lezer die laatste vraag prima beantwoorden zonder verkiezing, maar dat terzijde.

Ook in de sport wordt teruggeblikt alsof het een lieve lust is. Wie was de beste sporter, de beste ploeg, het grootste talent? Dan heb je dus als sporter al het hele jaar gestreden, geprobeerd zoveel mogelijk wedstrijden te beslissen in jouw voordeel en dan moet je op de valreep zo aan het einde van het jaar – terwijl de kerstkalkoen al lonkt – nóg een wedstrijd winnen.

Jawel, ook Rotterdam blikt terug op de sport. We zijn tenslotte Rotterdam Sportstad! Dus kiezen we met z’n allen de beste sporters van het jaar. We kiezen zelfs een vrijwilliger van het jaar. Vrijwilliger van het jaar? Laten we wel wezen, álle vrijwilligers verdienen toch die titel?! Tuurlijk is het leuk om terug te blikken. En met de Sport Awards Rotterdam hebben we een hartstikke leuk ‘sportfeessie’. En toch wil ik hier een lans breken voor álle sporters, álle trainers, álle verenigingen, álle vrijwilligers. En niet te vergeten voor alle evenementen!

Want dat Rotterdam een sportstad is, werd met de sportevenementen in 2015 weer klip en klaar. We zagen zongebruinde billen in mini-bikini’s omhoog steken tegen de achtergrond van SS Rotterdam; De Kaap werd overgenomen door beachvolley’ers. De Tourrenners draaiden op volle toeren; met hun gespierde dijen en gefocuste blikken raceten ze over de Maasboulevard, Coolsingel en via Hofplein de Erasmusbrug over. Duizenden lopers, van 50 kilo wegende Keniaanse topatleten tot Jan ‘van zuid’ die in het weekend liever een biertje drinkt; ze vlogen, renden of strompelden door de stad voor ‘hun’ marathon. Maar ook konden we yoga’en en polstokspringen op het Schouwburgplein en triatlonnen op de Willem Alexander Baan.

Dit is geen eindejaarslijstje, maar slechts een fractie van wat hier allemaal gebeurt. Dus laten we daar vooral geen verkiezing van maken, maar met elkaar zorgen dat we ook in 2016 weer kunnen genieten van al die prachtige evenementen. Voor sporters en supporters. Voor Rotterdammers en bezoekers. Want Rotterdam Sportstad, dat is gelukkig geen verkiezing, dat bén je!

Deze column schreef ik voor Gers! Magazine #11