I am a marathoner

Ik heb het gedaan! Ik heb 42.195 meter gelopen; I am a marathoner. Na vandaag durf ik mezelf ein-de-lijk een loper te noemen.

Wat een dag! Het was een rollercoaster van emoties, gevoelens en fysieke uitdaging. Eigenlijk moet ik zeggen: wat een tijd! Want je werkt naar een marathon toe en daar gaan maanden van voorbereiding overheen. Zeker de laatste dagen voorafgaand aan de marathon waren bijzonder. De spanning steeg… Ik volgde de weersvoorspellingen op de voet, was dagen bezig met mijn outfit en at. Veel! Ik kon geen bordje pasta meer zien en zelfs mijn havermout smaakte op marathon day toch een stuk minder goed dan normaal.

Maar dat hoort erbij. Eenmaal in het startvak stijgt de spanning nog verder. Dat Lee Towers vanaf een enorme kraan ‘You’ll never walk alone’ zingt is helemaal te gek, maar minder zenuwachtig word je er niet van. Integendeel! Ben ik hier echt wel klaar voor? Maar op het moment dat het startschot gaat en ik kan gaan lopen, glijdt alle spanning van me af. Eindelijk: ik loop!

Ik start iets te snel en het lukt me niet goed om de snelheid te temperen. Maar na 7 kilometer vind ik een comfortabel tempo. Weliswaar sneller dan het plan, maar ik besluit het erop te wagen. Stel dat ik het volhoud? En zwaar krijg ik het toch, dat krijgen we allemaal. Let’s go for it!

Het publiek langs de kant is geweldig. En elke keer als ik denk dat het zwaarder gaat voelen, hoor ik weer m’n naam vanuit het publiek. Zeker als ik ‘mijn’ supporters spot, bezorgt me dat al gauw weer een hele kilometer een smile van oor tot oor. Zo kom ik er wel doorheen! Ook onbekende mensen roepen mijn naam, klappen en schreeuwen motiverende oneliners toe.

Ik kan ontspannen lopen, maar bovenal geniet ik enorm van alles. Het moois van de stad, de mede lopers om me heen, het bos (ja zelfs het bos!), het weer, alle muziek langs de kant en al die bekenden langs het parcours.

Bij kilometer 37 krijg ik het toch echt zwaar. Mijn bovenbenen doen inmiddels pijn en dan is 5 kilometer naar de finish toch nog best een end! Maar op kilometer 39 hoor ik wederom ‘You’ll never walk alone’ van Lee Towers door de speakers schallen. Eerlijk is eerlijk, als je dan door je eigen stad loopt pink je wel even een traantje weg. Dit moment geeft me zo’n boost dat ik besluit ook die laatste kilometers het tempo te willen vasthouden. Ik heb toch zeker f*cking goed getraind?! Ik weet toch zeker wat verzuring is?! Ik kan dit stukje toch zeker ook nog wel?!

Vlak voordat ik de Coolsingel op draai zie ik mijn supporters nóg een keer langs de kant. Een high five en een big smile en ik ben klaar voor de Coolsingel! Die laatste paar honderd meter vlieg ik. Rijen dik staan de mensen! Ze joelen en juichen. Allemaal voor mij! Oké en voor al die andere hardlopers natuurlijk… Maar voor mijn gevoel juichen ze allemaal voor mij. En zo dragen ze me de finish over. I am a marathoner!

marathoner

Deze blog verscheen ook op glowmag.nl