Op de laatste zondag van juli zwom ik rond het Noordereiland!

En wat was het gaaf. Drie maanden na mijn eerste training in het buitenwater was het zo ver: het rondje Noordereiland stond op het programma. En hoewel er geen lekker weer voorspeld was, leken de weergoden de zwemmers gunstig gezind. De zon scheen! En het water bleek net boven de 19 graden. Klinkt koud. Is het ook. Maar desondanks goed te doen.

We begonnen vanaf een ponton aan de kop van het Noordereiland, onderaan De Zwaan. Maar liefst 113 dames en heren (beduidend meer heren dan dames overigens, maar dat terzijde) gingen de Maas trotseren. Vanaf het ponton voor de start keek ik nog even rond. Wat een stad! De imposante gebouwen steken af tegen de blauwe lucht, in de verte aan de andere kant zie ik de Willemsbrug en de Erasmusbrug lijkt echt gigantisch vanaf dit punt. En op dat moment realiseer ik me weer precies waarom ik dit wilde doen en spring met de adrenaline door mijn lijf het koude water in.

Na een kleine kilometer zwemmen we onder de Koninginnebrug door. Er staan mensen te zwaaien en te joelen. Toeschouwers lopen met ons mee over de kade van het Noordereiland en genieten van de zon. Vlak na de eerste brug zwemmen we onder De Hef door en ik draai even op mijn rug. Wat een schitterend uitzicht!

Op dat moment weet ik dat we op een derde van de tocht zijn en dat de kop van het Noordereiland in zicht is. Nog voor de bocht om het eiland zie ik direct aan mijn rechterkant De Brug, het Unilever gebouw, opdoemen. Dit is echt een van de meest indrukwekkende momenten van de zwemtocht. Wat een kolos. Adembenemend om er langs te zwemmen en ik heb de neiging om even stil te gaan liggen. Maar het water is koud en ritme houden is belangrijk. Onder de indruk zwem ik door. De man in onze begeleidende kajak ziet dat ik het overduidelijk naar mijn zin heb en roept: “jullie gaan als een speer!”, duidend op mij en mijn zwemmaatje waarmee ik hetzelfde tempo hou.

Ik realiseer ik me dat ik met iets bijzonders bezig ben en zie de toeschouwers aan de kant zwaaien. Ik zwaai terug, schiet ondertussen in de lach - en geloof me, dat is best lastig als je aan het zwemmen bent - en kijk weer naar voren. We draaien langs de kop van het eiland en dan... De Willemsbrug; daar doemen die twee grote rode jukken al in de verte voor ons op. Ik zwem er onderdoor en het wordt donker door de schaduw van de brug.

Inmiddels zijn we aardig wat naar voren geschoven, ik zie dat er niet veel zwemmers meer voor ons liggen. En juist dat geeft een prachtig overzicht over de Nieuwe Maas. Ik kijk rechts en links en blijf dat doen gedurende de resterende meters. Ik zie de oude en nieuwe gebouwen aan de oevers langs glijden. Op twee derde, ik kan de Erasmusbrug alweer zien!

Maar nog ver voor we bij de Erasmusbrug zijn, zie ik de waterstralen de havendienst-boot. Wauw! Wat is dat een binnenkomst zeg. Ik had toch nooit durven dromen dat ik in het hart van de stad, in de Maas, langs de metershoge waterstralen van deze boot zou zwemmen. Ik zwaai nog een keer naar mijn toeschouwers en wanneer ik uit het water klim na 3 kilometer heb ik een big smile op mijn gezicht. De rest van de dag zat die erop geplakt! Ik vond het een belevenis, ik heb met volle teugen genoten. Dit was ‘mijn’ rondje om het Noordereiland!